8 verhalen
Koempelgezichten vol kolengruis, kameraadschap en een pastoor die vraagt om gezinsuitbreiding: het lijken de vaste ingrediënten van de films over ons mijnverleden. Wat zegt deze nostalgische blik over ons?
Oudejaarsdag 1974 sloot de laatste van de Limburgse steenkoolmijnen. Ze brachten welvaart, maar na de sluiting moest Zuid-Limburg zich opnieuw uitvinden. Hoe verbeelden we dit verleden in hedendaagse films? Kijk mee en deel jouw perspectief!
Foto: Rianne Peterson op de set van ’Stoffig Licht’, foto Katja Waltmans, ©2022 Upendi
Regisseur Stijn Coninx: “Als maker moet je je afvragen: wat is je standpunt?”
Regisseur Mark Handels: “2e en 3e generaties gaan met de mijnverhalen aan de slag.”
Regisseur Servé Hermans: “je hebt niet altijd iets aan de waarheid”
Regisseur Maarten Diederen: “deze film maakte ik voor de mijnloze generatie”
Het Koempelbestaan. Gevierd of gevreesd?
Als migrant naar de mijnstreek: een bubbel die barstte?
Het gezin in de kolonie. Man, vrouw en pastoor?
Het leven na de mijnsluiting: van zwart naar grauw?
Bekijken we dit zwarte verleden niet te veel door een roze bril?
Gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Marcia Luyten, brengt Toneelgroep Maastricht van 23 juli t/m 26 oktober 2025 dit theaterspektakel in de Rodahal in Kerkrade. Daal in deze familiekroniek, getekend door de Limburgse mijnen, met de koempels af in de mijnen.












